De begroting en de oppositie

De kabinetsbegroting, zoals gewoonlijk weken van tevoren al uitgelekt, is nu binnen en besproken. Verrassend goed nieuws is de voorspelling, hoewel wat optimistisch misschien, van economische groei voor volgend jaar: 2.5%. Da's het beste resultaat sinds 2000 en bovendien bepaald beter dan de Europese Unie gemiddeld doet (met de uitzondering van Ierland en het VK, die consistent goed functioneren). Het moet dan ook gezegd worden dat ik de reactie hierop van de oppositiepartijen bepaald magertjes vond. Het gezeur over "en de minima dan??" van de PvdA en SP lijken zo langzamerhand een soort automatisme te worden, en het kwam er dan ook bepaald iets te routineus uit. Nu is het zeker terecht om aan de minima te denken, begrijp me niet verkeerd, maar de vervelende gewoonte van beide partijen op het moment om op werkelijk alles wat een andere partij voorstelt zo met de minima te gaan leuren alsof dat een soort "Uit de gevangenis zonder te betalen"-kaart is begint mij bepaald te keel uit te hangen. Hoezo de minima? Wat is het verband dan, en hoezo is dat het enige wat je bij deze centrum-rechtse begroting aan kanttekeningen hebt? Het komt zo toch nauwelijks overtuigend over.
Nog erger (en teleurstellender) was de respons van GroenLinks, die bij monde van Halsema niet verder kwam dan het zo mogelijk nog afgezaagdere "neo-conservatisme" van het beleid aan te vallen, daarbij noch een werkbare definitie van dit overgebruikte begrip leverend noch aan te geven wat het verband is met een verder vrij onopvallende begroting. Haar verdere betoog bij de Algemene Politieke Beschouwingen over hoe het kabinet "een tweedeling" kiest voor Nederland roept herinneringen op aan de jammerlijk falende campagne van presidentskandidaat John Kerry in de Verenigde Staten in 2004, die ook als breekpunt probeerde te schermen met de "Two Americas" van arm en rijk die hij meende waar te nemen. Het is kennelijk de progressieven (al mag je Kerry daar nauwelijks toe rekenen), die ik toch een warm hart toedraag, helaas nog steeds niet duidelijk dat mensen óók bij linkse partijen meer onder de indruk zijn van werkelijke standpunten en inhoudelijk beleid dan het losjes slingeren van talking points, in het bijzonder als dit ook nog eens de talking points zijn die bij de campagne in 1992 ook al gebruikt werden. Op deze manier verloopt het nog eens net als met Kerry: een rechtse potentiële regering die zó duidelijk incompetent en infantiel is dat ze moeiteloos verslagen zou moeten worden, wordt toch gekozen, uitsluitend omdat de kiezers het voortdurende inhoudsloze gedram van de progressieve tegenkandidaten zo zat zijn dat ze nog liever een idioot aanstellen dan een haperende grammofoonplaat. En dat is toch zonde.
Door Matthijs Krul @ 01:25